مقدمه: سطح ضایعه در مبتلایان به ضایعه نخاعی، تعیین کننده میزان ناتوانی عملکردی، میزان وابستگی و سطح استقلال آنان است. همچنین این مولفه احتمالا یکی از عواملی است که می تواند بر کیفیت زندگی این بیماران تاثیر بسزایی داشته باشد؛ لذا مطالعه حاضر به بررسی رابطه سطح ضایعه با کیفیت زندگی در افراد مبتلا به ضایعه نخاعی پرداخته است. مواد و روش کار: این مطالعه یک مطالعه تحلیلی مقطعی بود که بر روی 110 نفر از افراد مبتلا به ضایعه نخاعی استان اصفهان اجرا شد. نمونه گیری به شیوه در دسترس و از میان مراجعان انجمن ضایعات نخاعی اصفهان در یک بازه زمانی 6 ماهه صورت گرفت. اطلاعات مربوط به کیفیت زندگی با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان سلامت جهان (WHOQOL-BREF) و سطح ضایعه توسط کاربرگ اطلاعات دموگرافیک و مدارک تشخیص بالینی بیماران به دست آمد. در تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS استفاده شد. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد سطح ضایعه با کیفیت زندگی در افراد مبتلا به ضایعه نخاعی ارتباط معنادار دارد. همچنین اثبات گردید سطح ضایعه با کیفیت زندگی کل، روان، جسمی و محیطی ارتباط مستقیم و معنادار دارد. گزارشی مبنی بر وجود ارتباط معنادار بین سطح ضایعه و کیفیت زندگی اجتماعی یافت نشد. بحث و نتیجه گیری: سطح ضایعه در افراد مبتلا به ضایعه نخاعی تاثیر گسترده ای بر کیفیت زندگی آنها دارد و این موضوع نیاز این افراد را به تجهیزات تطابقی و جبرانی برای بهبود کیفیت زندگی نشان می دهد.

هدف از این مطالعه بررسی کیفیت زندگی زنانی بود که در طول جنگ تحمیلی و پس از آن مبتلا به ضایعه نخاعی شده اند. 21 نفر از 35 زن جانبازی که طی جنگ دچار ضایعه نخاعی شده اند، حاضر به شرکت در این مطالعه شدند.جهت بررسی کیفیت زندگی در این گروه، از پرسشنامه SF-36 استفاده شد. میانگین سن زنان دچار ضایعه نخاعی 41.95 سال (انحراف معیار= 12.9 سال) با محدوده سنی 17 تا 62 سال بود. میانگین مدت زمان ضایعه نیز 23.52 سال (انحراف معیار= 3.6 سال) بود. در گروه جانبازان دچار ضایعه نخاعی، 12 نفر (57.7 درصد) هرگز ازدواج نکرده بودند، 6 نفر (28.6 درصد) متاهل و 2 نفر (9.5 درصد) مطلقه بودند. 4 نفر (19 درصد) دچار کوادری پلژی (فلج هر 4 اندام) و بقیه موارد (81 درصد) پاراپلژی و پارزی بودند. کیفیت زندگی در حیطه های عملکرد جسمانی، درد جسمی، سلامت عمومی، عملکرد اجتماعی، مشکلات روحی و سلامت روان به طور معنی داری (P<0.05) از جامعه نرمال ایرانی کمتر بود. هر چند میانگین نمره در حیطه نشاط کمتر از جامعه ایرانی بود، اما تفاوت معنی داری مشاهده نشد. میانگین نمره سلامت عمومی در تتراپلژیک ها به طور معنی داری کمتر از پاراپلژیک ها بود. وضعیت تاهل و اشتغال، تاثیری بر روی کیفیت زندگی جامعه مورد مطالعه نداشت. به طور کلی جانبازان زن دچار ضایعه نخاعی از کیفیت زندگی مطلوبی برخوردار نبوده و سطح رضایت مندی آنان پایین بود.

مقدمه: استئوپروز از شایع ترین بیماری های متابولیک استخوان است که در آن به علت کاهش دانسیته، استخوان، مستعد شکستگی می گردد. این بیماری در حال حاضر از مشکلات عمده بهداشتی در بسیاری از کشورها محسوب شده، عواملی همچون سن بالا، یائسگی، بی حرکتی و گروهی از بیماری های زمینه ای در ایجاد آن دخالت دارند.روش ها: در این مطالعه مقطعی، در 132 نفر از جانبازان مبتلا به قطع نخاع که برای سنجش تراکم استخوان مراجعه کرده بودند (با میانگین سنی 37.4 سال) با استفاده از سیستم جذب انرژی دوگانه اشعه (DEXA)x، میزان تراکم ماده معدنی استخوان (BMD) در مهره های دوم تا چهارم کمری و گردن استخوان فمور راست بر حسب گرم بر سانتی متر تعیین گردید و اطلاعات ضروری ثبت شد.نتایج: در بررسی تراکم استخوان در گردن استخوان فمور در این افراد، مشخص شد که 81.5 درصد از جانبازان دچار استئوپروز هستند و 13.1 درصد استنوپنی دارند. در بررسی مهره های کمری نیز 16.7 درصد استئوپروز و 18.2 درصد استنوپنی گزارش شد. در این بررسی، مشخص شد که بین دانسیته استخوانی در گردن فمور (میانگین 0.66 g/cm2) و مهره های کمری (میانگین 1.23 g/cm2) اختلاف معناداری وجود دارد. همچنین مشخص شد که بین دانسیته و ریسک شکستگی استخوان (در گردن فمور و مهره های کمری) همبستگی منفی وجود دارد. ضمنا با کاهش هر 0.1 گرم بر سانتی متر مربع از دانسیته ماده معدنی استخوان، به ترتیب 53.9 درصد و 27.7 درصد ریسک شکستگی استخوان در گردن فمور و مهره های کمری افزایش می یابد. کاهش هر واحد T-value نیز ریسک شکستگی را در گردن فمور و مهره های کمری به ترتیب 1.43 و 0.26 برابر افزایش می داد.به علاوه در این تحقیق مشخص شد که رابطه معناداری بین دانسیته استخوانی در ناحیه مهره ها و استخوان ران با سن، قد، سطح ضایعه، مدت زمان پس از ضایعه و شغل وجود ندارد.

این مطالعه مشاهده ای، توصیفی و مقطعی با حجم نمونه 270 بیمار دچار ضایعه نخاعی در شهر تهران طی سال 1384 که شامل دو گروه جانبازان ومعلولین بوده اند، انجام شده است. میانگین سنی افراد 2/12± 8/37 سال بوده و 3/26% مونث و 7/73% مذکر بودند. در 4/17% ضایعه نخاعی در سطح گردنی، 5/41% سینه ای، 1/38% کمری و 3% دم اسبی بود. نوع ضایعه در 3/76% کامل و در 7/23% ناکامل بود. طول مدت ضایعه در 3/19% کمتر از 5 سال، در 9/11% 5 تا 10 سال و در 9/68% بالای 10 سال بود. درد خیالی در زیر سطح ضایعه در 89 نفر (33%) از بیماران وجود داشت که بدین ترتیب 26% از جانبازان و 37% از معلولین چنین دردی را گزارش می نمودند. در این مطالعه ارتباط آماری معنی داری بین تاهل، سن و طول مدت ضایعه با وجود درد خیالی مشاهده گردید (P<0.05). در انتها باید گفت که میزان شیوع دردهای خیالی در این مطالعه نسبت به کلیه مطالعه پیشین پایینتر است و هیچ بیماری به هیچ یک از درمانها پاسخ مناسبی نداده است که می تواند ریشه در فیزیوپاتولوژی این نوع درد در مقایسه با سایر انواع دردهای ناشی از قطع نخاع داشته باشد. اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

سابقه و هدف: باروری در اغلب مردانی که دارای ضایعه نخاعی هستند به میزان زیادی کاهش می یابد. بدلیل کافی نبودن ارزش پیشگیری پارامترهای اسپرمی بعنوان شاخص های لقاح، تست عملکرد اسپرم از جمله پایداری یا تراکم کروماتین هسته اسپرم نیز مورد بررسی قرار می گیرد. این مطالعه با هدف تعیین رابطه پارامترهای اسپرمی با پایداری کروماتین اسپرم با روش رنگ آمیزی آنیلین بلو در بیماران نابارور ضایعه نخاعی و نابارور غیرضایعه نخاعی انجام شد.مواد و روش ها: در این تحقیق 20 بیمار نابارور ضایعه نخاعی و 20 بیمار نابارور غیرضایعه نخاعی را لحاظ پارامترهای اسپرمی و میزان تراکم کروماتین هسته اسپرم با روش رنگ آمیزی آنیلین بلو بررسی شدند. با استفاده از آزمون های آماریt  و من ویتنی یو، پارامترهای اسپرمی بین دو گروه مورد مقایسه و قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: مقایسه میانگین پارامترهای اسپرمی نظیر غلظت، سلامتی، حرکت کل و حرکت پیشرونده و ابنورمالیتی گردن اسپرم بیت بیماران ضایعه نخاعی و غیرضایعه نخاعی رابطه معنی داری وجود داشت ولی بین رنگ آمیزی کروماتین اسپرم و تعداد لکوسیت بین دو گروه مورد مطالعه رابطه معنی داری وجود نداشت. نتیجه گیری و توصیه ها: ضایعه نخاعی باعث اختلال پارامترهای اسپرمی می شود ولی بر پایداری کروماتین اسپرم تاثیر بیشتری نسبت به گروه نابارور غیرضایعه نخاعی ندارد.

هدف: مطالعه تاثیر ضایعه نخاعی مزمن بر فراساختار اسپرم های اپیدیدیمی در مدل حیوانی رت.مواد و روش ها: تعداد 45 رت نر بالغ ار نژاد ویستار انتخاب و به سه گروه (spinal cordinjury) SCI، شم و کنترل تقسیم شدند. گروه SCI به دنبال لامینکتومی در سطح T10 و رهاسازی وزنه 15 گرمی از ارتفاع 10 سانتیمتری دچار ضایعه نخاعی شدند. در گروه شم تنها عمل لامینکتومی انجام شد و در گروه کنترل هیچ عملی انجام نشد. پس از هشت هفته اسپرم های اپیدیدیمی هر سه گروه به دست آمده وارد مراحل ثبوت اولیه و ثانویه، آبگیری، آغشته سازی، قالب گیری اولترامیکروتومی و رنگ آمیزی برای بررسی به وسیله میکروسکوپ الکترونی انتقالی (TEM: Transmission electron microscopy) شدند.یافته ها: در بررسی میکروسکوپ الکترونی ناهنجاری خاصی در گروه های کنترل و شم مشاهده نشد. در گروهSCI  طیف وسیعی از ناهنجاری ها همانند وجود نواحی متورم در غشا، پارگی و لیز شدن غشا، انجام واکنش آکروزومی، وجود قطرات سیتوپلاسمی، کاهش دانسیته الکترونی هسته، تورم میتوکندری، فقدان دو یا چند میکروتوبول آکسونمال، حذف دو یا چند فیبر متراکم خارجی، به هم ریختگی عناصر داخلی دم، تغییرات آپوپتیک و نکروتیک در سر و دم اغلب اسپرم ها مشاهده شد.نتیجه گیری: مشاهدات میکروسکوپ الکترونی نشان داد که ضایعه نخاعی مزمن سبب ایجاد انواع ناهنجاری ها در اسپرم های اپیدیدمی می شود. این تغییرات می تواند کاهش کیفیت اسپرم و در نتیجه کاهش پتانسیل باروری را در ضایعه نخاعی به دنبال داشته باشد.

مقدمه: ضایعه نخاعی Spinal Cord Injury) SCI) یک مشکل جدی در سلامت جامعه بشری می باشد که خود شخص، خانواده و همچنین جامعه را گرفتار می سازد. مطالعات نشان داده است که حدود 80% قربانیان SCI، مردان می باشند. در سالهای اخیر مطالعات گسترده ای در مورد تأثیر کوتاه مدت و درازمدت SCI بر روی پتانسیل باروری و دوره اسپرماتوژنز در حیوانات آزمایشگاهی به انجام رسیده است که SCI می تواند دوره سلولهای اسپرماتوژنز را در حیوانات تحت الشعاع خود قرار دهد. هدف از این مطالعه تجربی آینده نگر، بررسی تأثیر ضایعه نخاعی درازمدت بر روی پارامترهای اسپرم و نیز سلولهای گرد ناحیه اپیدیدیم در رتهای بالغ می باشد.روش بررسی: رتهای بالغ نژادWistar در دامنه وزنی 225 الی 275 گرم به سه گــروه: کنترل (5 سر)، Sham (سر10) و در گروه آزمایش ضایعه نخاعی شامل (10 سر) رت تقسیم گردیدند. بر روی حیوانات گروه کنترل هیچگونه عمل جراحی انجام نگردید، حیوانات گروه شم فقط در سطح مهره T10 عمل لامینکتومی شدند و در مورد گروه ضایعه نخاعی پس از عمل لامینکتومــی با وزنه ای معادل 10 گرم از ارتفاع 5 سانتی متری در محل لامینکتومی بر روی نخاع ضربه وارد شد. همه رتها پس از 50 روز ( یک سیکل اسپرماتوژنز در رت) نگهداری و مراقبت ویژه، بخشی از ناحیه دم اپیدیدیم آنها طی عمل جراحی برداشته شد. پارامترهای اسپرم از قبیل تعداد ، تحرک ، مورفولوژی و همچنین تعداد سلولهای گرد غیراسپرمی، با کمک Makler Chamber و رنگ آمیزی گیمسا ارزیابی شدند.یافته ها: تحرک پیشرونده بطور معنی داری در گروه ضایعه نخاعی کاهش یافت (p<0.05). درصد مورفولوژی طبیعی اسپرم در گروه کنترل 1 99 بود که بطور معنی داری در گروه ضایعه نخاعی به 64/37±9/74 کاهش یافت. بعلاوه، تعداد اسپرمX106 در رتهای گروه کنترل و ضایعه نخاعی بترتیب43/12±2/69 و 68/13±25 بودند ( p<0.01 ). همچنین تعداد سلولهای گرد در گروه ضایعه نخاعی در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافت ولی از نظر آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری: نتایج نشان داد که پارامترهای تحرک پیشرونده ، مورفولوژی و همچنین تعداد اسپرم بطور معنی داری بدنبال ضایعه نخاعی درازمدت در رت کاهش یافت که این امر می تواند موجب اختلال در پتانسیل باروری اسپرم گردد.

زمینه و هدف: آسیب طناب نخاعی (SCI) با تخریب مسیرهای صعودی و نزولی طناب نخاعی، باعث تغییر در سیستم کنترل پاسچر می شود. کنترل قامت و توانایی حفظ تعادل نشسته در افراد با SCI از اهمیت ویژه ای برخوردار است. برای حمایت از استراتژی های اجرا شده در جهت بهبود کنترل تنه و تعادل نشسته توسط متخصصان این زمینه، استفاده از ابزاری روا و پایا جهت ارزیابی تعادل نشسته ضروری می باشد. بنابراین هدف این مطالعه طبقه بندی و معرفی ابزارهای موجود در ارزیابی تعادل نشسته در افراد با SCI بود. روش بررسی: جست و جوی مقالات با کلید واژه های فارسی و انگلیسی به دست آمده از مش در پایگاه های MEDLINE (PubMed), Science Direct, MAGIRAN در بازه زمانی 2016 تا 2022 صورت گرفت فرآیند انتخاب مقالات بر اساس PRISMA بود.یافته ها: در مجموع 183 مقاله بعد از جست و جو در پایگاه های داده به دست آمد. پس از مراحل غربالگری و بررسی 12 مقاله برای مطالعه اصلی لحاظ شد. استخراج متغیرها برای این 12 مقاله انجام شد.نتیجه گیری: مرور مطالعات نشان داد که آزمون های ارزیابی تعادل نشسته به 2 گروه بالینی و آزمایشگاهی تقسیم می شوند. از میان ابزارهای بالینی ابزارهای (SSEBT)، (FIST-SCI)، (SBM)، آزمون کنترل تنه و مجموعه ابزارهای ارزیابی و در بین ابزارهای آزمایشگاهی آزمون های(LOS) ، (SWS) و (IMU) گزینه های مناسبی برای ارزیابی تعادل نشسته هستند.

مقدمه: ارزش جراحی رفع فشار و زمان آن بعد از ضایعه کامل نخاعی مورد بحث است. این مطالعه بر آنست که ارزش جراحی رفع فشار و زمان آنرا در ضایعه کامل نخاعی در موش ها بررسی کند.روش کار: 126 موش ماده انتخاب شدند. نخاع پس از لامینکتومی در محل T9 با کلیپس مینی یا شارگیل فشرده شد. حیوانات در 5 گروه زمانی فشردن نخاع به مدت 3 ثانیه، 1 ساعت، 6 ساعت، 3 هفته، عدم رفع فشار و گروه کنترل تقسیم شدند. ارزیابی حرکتی اندام های تحتانی موش ها با معیار BBB انجام شد. پاتولوژی نخاع از نظر حداکثر درصد سطح مقطع آسیب و شدت التهاب، احتقان، خونریزی، نکروز، فیبروز و گلیوز به طور دو سوکور مقایسه شد.نتایج: میزان بقا در بین گروه های فشرده شده اختلاف معنی داری نداشت. متوسط BBB در گروه 3 ثانیه تا روز 46 به طور بارز بیشتر از باقی گروه ها بود (P<0.05). تنها BBB گروه 3 ثانیه به طور بارز با گذشت زمان افزایش داشت. فقدان رفلکس دمی با BBB صفر ارتباط داشت. تفاوت معنی داری بین گروه های مختلف از نظر درصد، سطح مقطع آسیب یافت شد (P=0.039).نتیجه گیری: توانایی حرکت اندام تحتانی موش های با رفع فشار فوری بهبود یافت. رفع فشار بسیار زودرس از نخاع در فلج ضربه ای موش ها مفید می باشد. همچنین در ضایعات کامل نخاعی موش ها ارتباط بارز بین فقدان رفلکس دمی و BBB=0 وجود دارد.

اهداف: معلولیت ناشی از ضایعات نخاعی پتانسیل ایجاد عوارض در سیستم های مختلف بدن را دارد. این عوارض، وسیع بوده و بر کیفیت زندگی افراد آسیب دیده از جنبه های مختلف تاثیر می گذارند. یکی از جنبه های کیفیت زندگی، کیفیت خواب بیماران ضایعات نخاعی است. هدف این مطالعه، تعیین کیفیت خواب بیماران ضایعه نخاعی بود.ابزار و روش ها: این مطالعه توصیفی- تحلیلی از نوع مقطعی در سال 1393 انجام شد. جامعه پژوهش، تمام بیماران ضایعه نخاعی مراجعه کننده به بیمارستان خاتم الانبیا (ص) بودند که 100 نفر از این بیماران به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسش نامه های مشخصات دموگرافیک و استاندارد کیفیت خواب پیتزبورگ جمع آوری شده و توسط نرم افزار SPSS 19 و آزمون های آماری T مستقل، آنووا و ضریب همبستگی پیرسون مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: 82 بیمار مرد و 88 بیمار متاهل بودند. 64 بیمار جانباز بودند و 48 بیمار سطح آسیب سینه ای داشتند. میانگین نمره کیفیت خواب بیماران 2.35±11.90 بود. مولفه های اختلالات خواب و کیفیت ذهنی خواب در مردان و مولفه های کیفیت ذهنی خواب و تاخیر در به خواب رفتن در زنان بیشترین شیوع را داشت. در کل، مولفه اختلالات خواب، شایع تر و اختلال در عملکرد روزانه، نادرتر بود. کیفیت خواب در بیماران براساس جنسیت، تاهل، شاخص توده بدن، بیماری های زمینه ای و اندازه دور گردن تفاوت معنی دار داشت (p<0.05).نتیجه گیری: اختلالات خواب و کیفیت خواب نامطلوب در بیماران ضایعات نخاعی، شیوع بالایی دارد.